Chaos die eindelijk klopt

Over onderwijs, TAKHIN, koeien, OCD en langzaam thuiskomen in mijn eigen leven

Als je mijn social media volgt, denk je waarschijnlijk één van deze twee dingen:

1. Dat ik ondertussen een eigen melkveehouderij heb gekocht
2. Of dat ik stiekem met een boer getrouwd ben

Beide zijn niet waar.

Maar eerlijk is eerlijk: ik bevind me tegenwoordig wel opvallend vaak tussen de koeien. En ik denk dat dat eigenlijk precies samenvat hoe mijn leven de afgelopen maanden veranderd is. Alles voelt… natuurlijker. Minder geforceerd. Minder alsof ik mezelf in een hokje probeer te duwen waar ik nét niet helemaal in pas.

De afgelopen vijf maanden voelen een beetje als chaos die eindelijk klopt.

Van hulpverlening naar het onderwijs, en toch ook weer niet

Voor veel mensen voelde mijn overstap naar het onderwijs als een grote carrièreswitch. Voor mij eigenlijk helemaal niet.

Ik ben in de basis namelijk altijd dierverzorger geweest. In 2011 behaalde ik mijn mbo-diploma dierverzorging en jarenlang werkte ik met dieren. Later rolde ik de hulpverlening in, werd ik pedagoog en begeleidde ik jongeren ambulant, vaak jongeren die vastliepen in het systeem of dreigden uit te vallen.

En juist daar begon eigenlijk het zaadje voor het onderwijs.

Ik zag zoveel jongeren die niet dom waren. Integendeel zelfs. Jongeren met talent, humor, gevoel, praktische intelligentie en een groot hart,  maar vaak zonder de juiste begeleiding of vaardigheden om staande te blijven in een maatschappij die behoorlijk veel van ze vraagt.

De overstap naar docent dierverzorging voelt daarom niet als iets nieuws. Het voelt eerder alsof alles samenkomt wat ik al die jaren al was.

En eerlijk? Ik kan oprecht zeggen dat ik me geen momenten kan bedenken waarop ik níét gelukkig ben in dit werk. Natuurlijk zijn er drukke dagen, pubers met een gebruiksaanwijzing en momenten waarop koffie meer therapie is dan drank… maar ik voel me hier op mijn plek.

Ik geloof enorm in de goedheid van mensen. Achter gedrag zit altijd een verhaal. Dat gold in de hulpverlening, maar net zo goed in het onderwijs. Ik oordeel niet snel en probeer leerlingen vooral in hun waarde te laten. Soms heeft iemand geen grote interventie nodig, maar gewoon één persoon die even écht kijkt.

En soms is dat kleine beetje extra genoeg om iemands leven een andere richting op te duwen.

Zoals die leerling die dreigde vast te lopen richting het eindexamen. Niet omdat hij het niet kon, maar omdat hij iemand nodig had die nét even verder keek dan cijfers of gedrag. Dat hij uiteindelijk zijn examen haalde en zo dankbaar was… dat zijn de momenten waarop ik denk: ja. Hiervoor doe ik dit.

TAKHIN, rehabilitatie en mijn eigen schoolmeester op vier benen

Naast het onderwijs ben ik nog steeds actief in ambulante begeleiding én geef ik steeds meer les in TAKHIN, met name in-hand work en rehabilitatiewerk.

En hoe cliché het misschien ook klinkt: hoe meer ik hierin leer, hoe meer ik besef hoeveel ik nog mag leren.

Afgelopen meivakantie reisde ik opnieuw af naar Rupert (van 'The Horseboy') om mezelf verder te verdiepen binnen TAKHIN. Fine tunen, voelen, observeren, opnieuw leren kijken. En dat proces voelt zó ontzettend levend.

Wat TAKHIN voor mij bijzonder maakt, is dat het nooit alleen over trainen gaat. Het gaat over regulatie, verbinding, biomechanica, veiligheid en communicatie. Over kijken naar wat een paard nodig heeft in plaats van wat wij van het paard willen.

En daarin is Boon mijn grootste leermeester geworden.

Boon en ik kennen elkaar al sinds oktober 2022. Wat begon als “één van de paarden op werk”, groeide langzaam uit tot mijn zielspaard. Dat klinkt misschien dramatisch voor mensen zonder paarden, maar paardenmensen begrijpen dit meteen.

Boon is een American Paint/ Quarter Horse met een enorm zacht karakter, ontzettend communicatief en empathisch,  mits je écht aanwezig bent. Want als je te snel gaat, zijn signalen mist of alleen bezig bent met het einddoel, dan raak je hem kwijt. En daarmee mis je precies wat hem zo bijzonder maakt.

Hij heeft me geleerd hoeveel verschil de juiste omgeving kan maken.

Vanuit zijn verleden bleek coaching met kinderen niet passend voor hem. Het geluid van gillende kinderen bracht hem in paniek. Niet omdat hij “moeilijk” was, maar omdat zijn zenuwstelsel simpelweg aangaf: dit voelt niet veilig.

Nu hoor ik wekelijks:

“Wat ziet hij er goed uit.”
“Wat straalt hij.”
“Hij lijkt zo gelukkig.”

En eerlijk? Ik denk dat hetzelfde ook een beetje voor mij geldt.

Parttime boerin (zonder eigen boerderij)

De plek waar Boon staat is een melkveehouderij. Dat past ergens ook wel weer perfect bij hem, met zijn vlekken. En thuis lopen er momenteel twintig melkkoeien in de tuin die daar de zomer doorbrengen voordat ze in het najaar teruggaan naar Goeree-Overflakkee.

Dus nee, ik heb geen eigen boerderij. Maar ik leef inmiddels wel opvallend veel tussen de koeien.

En ik hou ervan.

Van helpen bij bevallingen. Zowel natuurlijke bevallingen als keizersnedes. Van het stalwerk. Van modder aan mijn laarzen. Van buiten zijn zonder haast. Van het simpele ritme van dieren verzorgen.

Waar ik vroeger ook veel buiten was, voelde dat anders. Meer gehaast. Meer “door”. Nu voelt het als een levensstijl in plaats van iets wat tussendoor moet.

En misschien is dat niet alleen een gevoel. Onderzoek laat namelijk zien dat buiten zijn stress verlaagt, cortisol reduceert en het parasympathische zenuwstelsel activeert, het deel van ons zenuwstelsel dat zorgt voor rust en herstel. Beweging, natuur en contact met dieren verhogen daarnaast gevoelens van welzijn en emotionele regulatie.

Oftewel: koeien zijn misschien gewoon goedkoper dan therapie.

Leven mét mezelf in plaats van tegen mezelf

De afgelopen maanden heb ik misschien wel de belangrijkste les geleerd van allemaal: dat er goed te leven valt in dit leven. Ook met OCD.

Dat betekent niet dat alles ineens perfect is. Absoluut niet. Maar ik begrijp mezelf beter. Ik weet meer over hoe mijn brein werkt, wat mij helpt, waar mijn kwaliteiten liggen en waar mijn valkuilen zitten.

En misschien nog belangrijker: ik zie steeds meer dat een anders werkend brein niet alleen maar lastig hoeft te zijn. Het brengt ook creativiteit, diepgang, empathie en een enorm oog voor detail.

Mensen om mij heen zeggen vaak dat ik weer zachter ben geworden. Rustiger. Fijner om bij in de buurt te zijn.

Ben ik veranderd? Nee, eigenlijk niet.
Maar ik denk wel dat ik dichter bij mezelf ben gekomen.

En dat voelt misschien nog wel beter.

Thuiskomen

Voor mij betekent thuiskomen tegenwoordig niet een specifieke plek.

Thuiskomen is het moment waarop de dingen die je doet niet alleen meer werk zijn, maar onderdeel worden van hoe je leeft.

Dat je passie niet iets is wat je “naast” je leven doet, maar je leven zelf wordt.

Voor mij zit dat in onderwijs. In paarden. In rehabilitatiewerk. In leerlingen zien groeien. In Boon. In koeien. In buitenlucht. In vieze laarzen. In verbinding. In vertragen.

En misschien is dat wel wat deze fase mij het meest leert:

Dat geluk soms niet voelt als harder groeien, groter worden of meer bereiken.
Maar als eindelijk landen in een leven dat écht bij je past.